Nawiązując do adhortacji apostolskiej papieża Leona XIV Dilexi te, przestrzegał przed ocenianiem skuteczności miłosierdzia wyłącznie przez liczby i medialny rozgłos. „Jak niekiedy nie napiszą o tym, co robimy dla innych, jak nie policzą, ile wydaliśmy zup, to wcale nie znaczy, że to, co robimy, nie podoba się Panu Bogu” – zauważył.
Przywołał historię jednego z mieszkańców prowadzonej przez siebie wspólnoty, który zapytany o najważniejsze wydarzenie minionego roku nie wspomniał o wielkich inicjatywach ani wspólnych podróżach. Najbardziej zapamiętał wieczór, kiedy kapłan przyszedł do jego pokoju na kawę i spędził z nim godzinę na rozmowie.
Ks. Tosza porównał takie gesty do niewielkiego korka w wannie. Choć niepozorny, pozwala zatrzymać wodę, a wyjęty umożliwia jej odpływ. Podobnie szczera rozmowa i uważna obecność mogą pomóc człowiekowi zachować poczucie bycia kochanym albo uwolnić się od długo noszonych ciężarów.
Opowiedział również o Sebastianie, mieszkańcu wspólnoty, który po 25 latach zdecydował się przystąpić do spowiedzi. Zapytany, co pomogło mu podjąć tę decyzję, odpowiedział: „Nienachalna religijność księdza i przyjaciele”.
„To są te gesty właśnie codzienne – to nie są tylko dodatkiem do naszej służby, ale one stanowią o sercu tej służby, o sercu Ewangelii” – podkreślił prelegent.
Zwrócił także uwagę na wzajemność w relacjach z osobami ubogimi. Przypominając ewangeliczną scenę rozmnożenia chleba, wskazał na chłopca, który ofiarował Jezusowi pięć chlebów i dwie ryby. Chrystus potraktował ten niewielki dar z pełną powagą i uczynił z niego początek cudu.
Zdaniem ks. Toszy równie ważne jest przyjmowanie drobnych gestów i darów od osób potrzebujących. Ubodzy nie są bowiem wyłącznie odbiorcami pomocy, ale również mogą obdarowywać innych i wnosić do wspólnoty Kościoła własne bogactwo.
Konferencja odbywa się 7 listopada w Centrum Edukacyjnym im. św. Jana Pawła II w Gliwicach pod hasłem „W ubogich Bóg ma nam wciąż coś do powiedzenia”.