Pierwszą z nich jest wrażliwe serce, zdolne dostrzec cierpienie drugiego człowieka. „Można widzieć i nic to w nas nie zmienia” – zauważyła siostra, przypominając, że Samarytanin nie tylko zobaczył rannego, ale także wzruszył się jego losem. Podkreśliła, że taka wrażliwość wymaga nieustannego kształtowania serca na wzór Serca Jezusowego.
Drugą postawą jest osobiste zaangażowanie. Samarytanin zatrzymał się, uklęknął przy rannym i własnymi rękami opatrzył jego rany. S. Aldona zaznaczyła, że pomoc nie może ograniczać się do dostrzeżenia problemu. Jednocześnie przypomniała, że każdy może angażować się na miarę swoich możliwości, a nawet wsparcie finansowe bywa ważnym krokiem na drodze do większej otwartości.
Trzecim elementem jest umiejętność współpracy. Gospoda, do której Samarytanin zawiózł rannego, symbolizuje wspólnotę i organizacje mogące zapewnić potrzebującym dalszą opiekę. „Nie jesteśmy zbawicielami świata, to nie my zbawiamy świat ani tego człowieka – zrobił to Jezus” – podkreśliła.
Siostra podzieliła się również doświadczeniem pracy z osobami w kryzysie bezdomności w Opolu, gdzie wraz z wolontariuszami prowadzi dwa domy dla potrzebujących. Zaznaczyła, że wychodzenie z bezdomności jest często długim procesem, wymagającym cierpliwego towarzyszenia, a nie tylko doraźnej pomocy.
Wskazała także na znaczenie modlitwy, szczególnie w sytuacjach, gdy ludzkie możliwości pomocy wydają się wyczerpane. „Możemy go nieść w modlitwie” – przypomniała.
Na zakończenie zachęciła uczestników do refleksji nad własną motywacją do pomagania. „Warto codziennie Go pytać – pytać siebie i pytać Jezusa, do czego mnie zaprasza i czego ja szukam”.
Konferencja odbywa się w Centrum Edukacyjnym im. św. Jana Pawła II w Gliwicach pod hasłem „W ubogich Bóg ma nam wciąż coś do powiedzenia”, w nawiązaniu do adhortacji apostolskiej papieża Leona XIV Dilexi te.